Dla psów

Akita amerykańska

Akita amerykańska to pies niezwykłej urody, który przyciąga ciekawskie spojrzenia, choć nie przepada za przesadnym poświęcaniem mu uwagi. To dumne i charakterne psy, które słyną ze swojej lojalności i przywiązania. I choć nie można odmówić im uroku, rasa ta nie należy do najłatwiejszych i osoby bez doświadczenia w opiece nad psami mogą sobie nie poradzić z zawziętym charakterem. Zanim zdecydujesz się na opiekę nad takim psem dowiedz się jaka jest historia tej rasy, cechy charakterystyczne, pielęgnacja i z jakimi chorobami może się zmagać w przyszłości.

Historia rasy

Nazwa rasy pochodzi od prefektury Akita w Japonii. Taką samą nazwę nosi też miasto oraz port lezący w północno-wschodniej część wyspy Honsiu. Akity uznawane są za cześć japońskiego dziedzictwa kulturowego i uosabiają zdrowie, pomyślność oraz siłę. Ich figurki do dziś są symbolem szczęścia i obdarowuje się nimi nowożeńców, rodziców nowo narodzonych dzieci lub osoby chore. Najstarsze wizerunki przedstawiające psy w typie akity pochodzą aż z II wieku p.n.e.. Przedstawione zostały za pomocą glinianych figurek, które odnaleziono w grobowcach. Jednak pierwsze rysunki odnaleziono dopiero w XII wieku. W prefekturze Akita w 1603 zaczęto organizować walki psów, w których udział brały tak zwane akity matagi, przeznaczone głównie do polowań na niedźwiedzie.

W celu uzyskania mocniejszej budowy i większych rozmiarów przedstawicieli tej rasy zaczęto łączyć z mastifami i tosami, co spowodowało, że utraciły one cechy charakterystyczne dla szpiców. W 1931 roku rząd Japonii wybrał kilku przedstawicieli rasy, które uznano za pomniki przyrody. W czasie trwania II Wojny Światowej zarówno akity jak i inne psy poza owczarkami niemieckimi uznawanymi za psy wojskowe, zabijano w celu pozyskania skór na okrycia dla żołnierzy. Doprowadziło to do tego, że właściciele chcący ratować swoje ukochane czworonogi przed śmiercią, zaczęli krzyżować je z owczarkami. Mimo to populacja akity znacznie zmalała i groziło jej wyginięcie.

Akita w Stanach

Sprowadzenie rasy do Stanów Zjednoczonych przypisuje się pisarce Helen Keller, która w 1938 roku otrzymała szczeniaka w prezencie od japońskiego rządu. Większe zainteresowanie psami tej rasy pojawiło się jednak po wojnie, gdy stacjonujący w Japonii żołnierze powracając do domu przywozili ze sobą przedstawicieli rasy skrzyżowanymi z owczarkami niemieckimi.

W 1956 roku założono Amerykański Klub Akity (ACA), a w 1972 roku uznano rasę. Wówczas nie udało się dość do porozumienia między ACA a Japońskim Kennel Clubem (JKC), co spowodowało, że zakazano importu akit z Japonii. Doprowadziło to do tego, amerykańskie akity zaczęły w znaczny sposób odbiegać wyglądem od przedstawicieli rasy hodowanych na wyspach japońskich – były one większe i masywniejsze, proporcje sylwetki były inne, jak również ich umaszczenie. Dopiero w 1992 roku JKC i AKC doszły do porozumienia, dzięki czemu import czworonogów z Japonii znów był możliwy, jednak przez lata między tymi dwoma typami psów zaszły tak duże różnice, że ich łączenie nie było już wskazane. W 1996 roku na konferencji w Tokio uznano, że akita w typie japońskim i akita amerykańska to dwie oddzielne rasy, których nie można krzyżować.

Wygląd

Akita amerykańska, nazywana do 2006 roku dużym psem japońskim, to rasa o solidnej i zrównoważonej budowie ciała oraz ciężkim kośćcu. Dorosłe psy osiągają wielkość od 66 do 71 centymetrów, a suki od 61 do 66 centymetrów. Przedstawiciele tej rasy osiągają wagę do 60 kilogramów. Ich oczy o ciemnej, brązowej barwie są stosunkowo małe i kształtem zbliżone do trójkąta. Małe w stosunku do reszty głowy uszy są stojące, trójkątne i nieznacznie zaokrąglone na końcach. Cechą charakterystyczną psów rasy akita jest duży, owłosiony ogon wysoko osadzony, zwinięty w ¾ lub na całej długości, opadający na grzbiet lub poniżej jego poziomu. Psy tej rasy mają grubą, umięśnioną szyję z nieznaczną ilością luźnej skóry na podgardlu. Tułów jest lekko prostokątny, klatka piersiowa szeroka z wyraźnym mostkiem i brzuchem umiarkowanie podciągniętym.

Charakter

Na wstępie trzeba zaznaczyć, że akita amerykańska nie jest psem dla każdego. Wymaga opieki doświadczonych i stanowczych właścicieli, którzy będą w stanie przełamać ich upór dzięki cierpliwości i konsekwencji. Akita amerykańska charakteryzuje się dużą niezależnością i zawziętością. To psy niezwykle dumne, przez co nie zawsze gotowe są spełnić polecenie właściciela, do czego nie przekona ich nawet najlepszy smakołyk. Są inteligentne, jednak nie są psami pracującymi, przez co nauka poleceń przychodzi im wolniej i z mniejszą ochotą. Akity amerykańskie to czworonogi, które wbrew pozorom są czułe i przywiązane do swoich opiekunów – każdego członka rodziny traktują na równi. Potrafią domagać się pieszczot, jednak nie robią tego pod czujnymi, ciekawskimi spojrzeniami w miejscach publicznych.

To spokojne psy, które nie wymagają dużej dawki ruchu – lubią spędzać czas wylegując się w wygodnym posłaniu. Jednocześnie są również niezwykle czujne i potrafią szybko zareagować w momencie wyczucia zagrożenia. Nie są to psy przeznaczone na towarzyszy małych dzieci – wymagają one respektowania ich granic i potrzeb, przez co będą one odpowiednie dla rodzin ze starszymi pociechami, które potrafią odczytać psie reakcje objawiające się choćby poprzez odsłanianie zębów czy warczenie. Próby zmuszania przedstawicieli tej rasy do czegokolwiek przyniosą skutek odwrotny do zamierzonego, co tyczy się również zabawy.

Nie są psami przeznaczonymi do polowań, choć mają silnie rozwinięty instynkt łowczy, dlatego podczas spacerów nie powinno się ich spuszczać ze smyczy. Oznacza to też, że niestety w wielu przypadkach dobranie towarzysza dla akity nie jest dobrym pomysłem – koty, króliki czy nawet ptaki mogą wydawać się doskonałą ofiarą. Oczywiście możliwe jest by pies ten tolerował przedstawicieli innych gatunków, jednak dzieje się tak najczęściej wtedy, gdy od szczeniaka wychowywany jest wraz z nimi. W przypadku kontaktu z innymi psami, przedstawiciele tej rasy często dążą do konfrontacji, szczególnie z osobnikami tej samej płci. Lubią dominować, dlatego starcie dwóch silnych i niezależnych charakterów może się źle skończyć. Istotne jest więc by dobierać akicie towarzystwo o potulnym usposobieniu.

Pielęgnacja

Pielęgnacja akity amerykańskiej nie jest wymagająca. Utrapieniem może być dość intensywne i nietypowe linienie, które może ciągnąć się całymi miesiącami. Akita linieje zrzucając sierść fragmentami oraz niezwykle obficie. Zaczyna się poprzez wypadanie włosów na udach, następnie kończynach, tułowiu i na końcu z ogona. W pierwszych etapach pozbywa się on podszerstka i po upływie około dwóch tygodni zaczyna zrzucać włos okrywowy. Wpływa to niekorzystnie nie tylko na wygląd psa, ale również jego samopoczucie. Może się on wówczas stać nienaturalnie osowiały lub rozdrażniony. W okresie linienia należy wyczesywać psa codziennie, uważając przy tym na wrażliwą w tym czasie skórę. W pozostałych miesiącach wystarczające będzie wyczesywanie psa dwa razy w tygodniu, dzięki czemu zapobiegniemy filcowaniu się podszerstka. Częste kąpiele nie są koniecznością – to psy lubiące czystość, myjące się za pośrednictwem języka. Jeśli jednak zdecydujemy się na kąpiel istotne jest to by dokładnie wysuszyć sierść aby nie doprowadzić do odparzeń i podrażnień skóry.

Zdrowie

Akita amerykańska żyje od 10 do 12 lat. Zazwyczaj cieszą się one dobrym zdrowiem, mając predyspozycje do niewielkiej ilości chorób. Najczęściej dotykają one oczy lub mają podłoże autoimmunologiczne. Występujące u akit choroby to:

– katarakta – schorzenie prowadzące do zmętnienia soczewki

– postępujący zanik siatkówki – objawia się na początku ślepotą nocną z czasem jednak powodując całkowitą utratę wzroku

– Sebaceous adenitis – czyli niszczenie gruczołów łojowych, pierwsze objawy dotyczą najczęściej psów powyżej 5 roku życia

– Rzekomy Zespół Vogta-Koyanagiego-Harady – zespół skórno-naczyniówkowy. Przebiega on z objawami okulistycznymi, dermatologicznymi oraz zmianami w obrębie włosa.

– niedoczynność tarczycy – prowadzi do poważnych problemów ze strony układu nerwowego, krążenia czy narządu wzroku

– dysplazja stawów biodrowych – schorzenie uwarunkowane genetycznie, które charakteryzuje się niedopasowaniem głowy gości udowej i panewki miednicy, co może prowadzić do zmian zwyrodnieniowych stawów i deformacji.