Dla psów

Labrador Retriever

Historia

Labrador retriever to rasa należąca do grupy psów myśliwskich. Psy te od początku powstania rasy wykorzystywane były w trakcie polowań – ich zadaniem było aportowanie postrzałków, czyli zwierzyny zranionej przez postrzelenie. To właśnie stąd wywodzi się nazwa rasy – czasownik „retrieve” z angielskiego oznacza aportowanie.

Za przodków labradora najczęściej wskazuje się żyjące dawniej na Nowej Fundlandii psy zwane St. John’s. Anglicy, którzy dotarli na wyspę w XVI wieku zastali na niej dwa typy czworonogów. Mniejsze z nich, o krótkiej, ale gęstej sierści, które uważa się za przodków labradorów, łapały ryby wymykające się z sieci oraz aportowały liny. Psy te zostały przywiezione do Wielkiej Brytanii przez marynarzy na początku XIX wieku. Nie minęło wiele czasu nim stały się popularne wśród angielskiej i szkockiej arystokracji. Wykorzystywane były chętnie do polowań, szczególnie na dzikie ptactwo, ponieważ wyróżniały się nie tylko doskonałym wręcz węchem, ale również bardzo delikatnym chwytem, dzięki czemu nie uszkadzały w żaden sposób ustrzelonej zdobyczy.

W 1820 roku zapoczątkowano na Wyspach Brytyjskich pierwszą hodowlę i wówczas nadano rasie obecną nazwę. W Anglii Labrador retriever został uznany za samodzielną rasę w 1916 roku. Powstał wówczas klub, który opracował pierwszy wzorzec; poprzez liczne selekcje udoskonalono typ rasy. Z początku za rasowe uważano wyłącznie czarne labradory, ponieważ była to ich pierwotna maść. Dopiero w późniejszych latach zainteresowano się innymi typami umaszczeń. Do Polski pierwszy labrador został sprowadzony w 1986 roku – była to biszkoptowa suczka Tumark Barry.

Wygląd

Wysokość w kłębie samców waha się od 56 do 57 centymetrów, a waga od 29 do 36 kilo, zaś w przypadku suk od 45 do 56 centymetrów i od 25 do 32 kilogramów. Ich głowa jest wyraźnie zarysowana, nie posiada jednak wydatnych policzków. Kufa jest mocna, szczęki średniej długości i mocne, nozdrza dobrze rozwinięte. Oczy są średniej wielkości, w kolorze brązowym, a uszy osadzone nieco z tyłu głowy i opadające. Labradory mają szyję mocną i silną, osadzoną w dobrze ustawionych łopatkach, klatka piersiowa jest szeroka i głęboka, grzbiet prosty. Cechą charakterystyczną tej rasy jest średniej długości ogon, gruby u nasady i stopniowo zwężający się ku końcowi. Pokrywa go gęsty włos, który nadaje mu zaokrąglony wygląd. Sierść labradorów jest krótka, ale gęsta, składająca się z dwóch warstw – wierzchniej okrywy włosowej i gęstego, wodoodpornego podszerstka. Umaszczenie jest zawsze jednokolorowe, choć akceptowana jest pojedyncza biała plamka na klatce piersiowej. Występuje w trzech kolorach – czarnym, żółtym (biszkoptowym) i brązowym.

Labrador retriever charakter

Labradory to psy słynące ze swojego niezwykle wesołego usposobienia. To pełne radości, przyjacielskie i zrównoważone czworonogi. Są niezwykle wrażliwe i mocno przywiązują się do swoich opiekunów – są doskonałymi towarzyszami również dla dzieci, wykazując wobec nich ogromne pokłady cierpliwości. Labradory to psy niezwykle łagodne i otwarte, które witają każdego z ogromnym entuzjazmem dlatego nie sprawdzają się w roli psów strzegących posesji. Psy te źle znoszą samotność – aby czuć się dobrze potrzebują znaleźć się w towarzystwie człowieka, któremu chętnie służą. Dzięki temu, że nieustannie dążą do tego by zadowolić swojego opiekuna są psami, które bardzo łatwo jest ułożyć i chętnie biorą udział w treningu. Wszystko to sprawia, że labradory są jedną z najczęściej wybieranych ras, które pełnią role przewodników dla osób niewidomych. Dzięki doskonałemu węchowi pełnią również role ratowników i psów poszukujących.

Labradory to psy przystosowane do pracy, wykazujące się dużą żywiołowością i temperamentem. Wymagają one sporej ilości ruchu i intensywnych zabaw, które pozwolą im na spalenie nadmiaru energii. Psy te powinny mieć możliwość wybiegania się, nie zadowolą się krótką przechadzką – wymagają by codziennie minimum jeden spacer trwał co najmniej godzinę. Nie są jednak przystosowane do dużego wysiłku – decydując się na aktywność zamiast wspólnego biegania lepiej wybrać aportowanie, które leży w naturze tego psa.

Są przyjaźnie nastawione nie tylko do ludzi, ale również innych zwierząt. Bez problemu powinni zaakceptować zarówno inne psy, jak również koty oraz króliki i gryzonie. Agresja nie leży w ich naturze, jednak w przypadku jej wystąpienia może być ona spowodowana popełnionymi błędami wychowawczymi, co należy od razu skorygować.

Pielęgnacja

Niewątpliwie jedną z zalet tej rasy jest to, że nie są one wymagające pod względem pielęgnacji. Choć są psami, które stale gubią niewielkie ilości sierści, wystarczy wyczesywać je w miarę możliwości regularnie, przynajmniej raz w tygodniu. Ich sierść choć jest twarda, nie wbija się w podłoże dzięki czemu można z łatwością ją sprzątnąć. Podczas wyczesywania labradora dobrze sprawdzają się specjalne rękawice jak również narzędzia takie jak FURminator do krótkiej sierści. Należy wystrzegać się częstych kąpieli i decydować się na nie jedynie wtedy gdy są one konieczne. W tym celu należy używać szamponu dostosowanego do krótkiej sierści. Ważne jest by systematycznie kontrolować stan okolicy oczu, uszy, sprawdzać uzębienie oraz skracać pazury.

Zdrowie

Labrador Retriever to rasa, która z reguły cieszy się dobrym zdrowiem. Bywają one jednak podatne na niektóre schorzenia, z czego najczęściej występujących jest dysplazja stawów biodrowych, niekiedy również łokciowych. Zdarzają się również przypadki enostozy (młodzieńcze zapalenie kości) i osteochondroza (OCD). Często występują schorzenia oczu, w tym katarakta, jaskra czy postępujący zanik siatkówki (PRA). Decydując się więc na psa z hodowli warto poprosić o badania, które pozwolą wykluczyć ryzyko wystąpienia tych przypadłości.

Zdarza się, że po kąpieli w zimnej wodzie labrador może nabawić się dolegliwości ogona – prawdopodobnie na skutek podrażnienia zakończeń nerwowych u nasady ogon staje się bezwładny. Jest to dolegliwość, która powinna ustąpić całkowicie po upływie kilku dni.

U psów tej rasy może niekiedy wystąpić podrażnienie krtani objawiające się ciężkim, głośnym oddechem oraz zmienionym szczekiem. Przyczyną tego jest zapadanie się krtani ponad tchawicą, co utrudnia przepływ powietrza. W takim przypadku konieczny jest zabieg chirurgiczny. Uważa się, że czarne osobniki tej rasy wykazują się większą odpornością organizmu, w przeciwieństwie do pozostałych dwóch typów umaszczeń.

Żywienie

Labrador retriever to ogromny łasuch, dlatego ważne jest by kontrolować ilość spożywanego przez psa posiłku. Psy tej rasy wykazują niezwykłą skłonność do przybierania na wadze, a dodatkowe kilogramy są często przyczyną poważnych problemów ze stawami. Dieta labradora powinna opierać się na wysokiej jakości składnikach dostarczających do organizmu wszystkiego co niezbędne do prawidłowej pracy. Ważne jest aby wystrzegać się karm, które zawierają zbożowe wypełniacze. Jeśli pies w ciągu dnia dostaje przysmaki należy zmniejszyć odpowiednio porcję otrzymywanej przez niego karmy. Warto, po uzgodnieniu diety z lekarzem weterynarii, wprowadzić odpowiednią suplementację, która wesprze chociażby jego stawy.