Dla kotów

Ragdoll – kot szmaciana lalka

Historia

Rasa powstała w latach 60 XX wieku w Stanach Zjednoczonych za sprawą Ann Baker. Ragdoll wywodzi się ze skrzyżowania ze sobą kotów birmańskich, burmańskich i perskich. Jej powstaniu towarzyszyła stworzona przez Baker historia przedstawiająca te koty jako niewrażliwe na ból za sprawą ciężarnej kotki potrąconej przez samochód, która przeżyła wyłącznie dzięki swemu uporowi aby uratować miot od śmierci. Historia ta miała poniekąd tłumaczyć dlaczego koty te, co jest dla nich charakterystyczne, w momencie znalezienia się na rękach właściciela wiotczeją poddając się całkowicie, jednak prawdą jest, że do tej pory nikt nie zdołał wytłumaczyć tego zachowania, ale wpłynęło ono na genezę nazwy oznaczającą po prostu szmacianą lalkę. Twierdziła również, że nie odczuwają one bólu, co zupełnie mija się z prawdą. Opowiadana przez Baker historia wzbudziła jednak duże zainteresowanie, tym samym znacznie podbijając ceny. W 1975 roku stworzony został wzorzec rasy, który w następnych latach akceptowały różne stowarzyszenia.

Ragdoll – wzorzec rasy

Wywodzące się ze Stanów Zjednoczonych Ragdolle są masywnymi kotami, osiągającymi nawet 9 kilogramów masy u kocurów i 6 kilo w przypadku kotek. Występują w kilku typach umaszczeń z czego każdy z nich może pojawić się w blisko 10 różnych odmianach kolorystycznych. Najczęściej spotykane są jednak koty w klasycznym typie colorpoint, co oznacza, że podstawowy kolor pojawia się wyłącznie na ogonie, łapach, uszach i pyszczku, podczas gdy reszta ich ciała jest biała. Sierść kotów rasy Ragdoll jest półdługa gęsta i jedwabista, z niewielką ilością miękkiego podszerstka, tym samym nie ma ona tendencji do powstawania kołtunów i linienia. Tułów jest silny, z szeroką klatką piersiową, dobrze umięśniony i o grubym kośćcu. Ogon jest długi, owłosiony, delikatnie wygięty i zwęża się ku końcowi, zaś oczy łagodne, owalne i duże o charakterystycznym, intensywnym niebieskim kolorze.

Ze względu na wąską bazę genetyczną koty te predysponowane są do schorzeń, jednak w przypadku zdrowych osobników ich długość życia waha się między 15 i 18 latami. Ragdolle są kotami, które długo dojrzewają, a pełny rozwój fizyczny osiągają w wieku 3 lub 4 lat.

Charakterystyka rasy

Ragdolle są niezwykle przyjazne, łagodne i spokojne, niekiedy wręcz flegmatycznymi. Doskonale nadają się dla rodzin z dziećmi wykazując się dużymi pokładami cierpliwości oraz dla osób starszych, potrzebujących spokojnych towarzyszy. Nie oznacza to jednak, że nie lubią zabawy, nie jest jednak skoczny, a pazury najchętniej ściera za pośrednictwem drapaków oszczędzając meble. Ragdoll silnie przywiązuje się do właściciela i nie przepada za samotnością. Ciągle poszukuje kontaktu ze swoim opiekunem, towarzysząc podczas wykonywania wszelkich czynności, nie domaga się jednak uwagi upartym miauczeniem, częściej cicho i delikatnie mrucząc. Sprawdzi się również doskonale w roli towarzysza innych zwierząt, choć w dużej mierze zależy to od ich charakteru. Koty tej rasy są niezwykle inteligentne, a wszelkie zmiany w otoczeniu przyjmują ze stoickim spokojem. Są typem domatorów, choć zdarza im się przebywać na zewnątrz – pilnują się jednak swoich właścicieli. Należy pamiętać, że koty te bywają dość ufne, dlatego nie powinny być wypuszczane bez nadzoru.

Zdrowie

Ze względu na wąską bazę genetyczną Ragdolle są kotami podatnymi na choroby. Jednym ze schorzeń mogących wystąpić u tych kotów jest kardiomiopatia przerostowa mogąca w przypadku braku diagnozy spowodować nagłą śmierć zwierzęcia. Prowadzi ona do niewydolności serca, a jej głównym objawem jest zadyszka i szybkie męczenie się. Warto jest więc przeprowadzić badania w momencie, gdy kot ukończył dwa lata. Ragdolle mają również tendencje do chorób układu moczowego, przeziębień, schorzeń dziąseł i przyzębia, a także stawów, choć mukopolisacharydoza rzadko odnotowuje się w naszym kraju. Przy odpowiedniej opiece koty te są w stanie przeżyć nawet przez 18 lat.

Pielęgnacja

Mimo półdługiej sierści Ragdolle są kotami, które nie wymagają częstych zabiegów pielęgnacyjnych. Dzięki niewielkiej ilości podszerstka nie ma ona tendencji do powstawania kołtunów ani linienia. Jednak ze względów estetycznych warto co kilka dni przeczesać ją przy użyciu wyprofilowanych do pielęgnacji tego typu rodzaju sierści narzędzi. Warto już od wczesnych etapów życia przyzwyczajać kota do tych zabiegów, które z reguły są przez nie lubiane. Oczywiście nie zaszkodzi nagrodzenie pupila po zakończeniu tych czynności jakimś drobnym przysmakiem. Wzmocni to również jego więź z właścicielem. Aby ułatwić kotu wydalanie zalegającej w przewodzie pokarmowym sierści warto podać mu pastę odkłaczającą lub kocią trawkę.

Żywienie

Dieta powinna być przede wszystkim bogata w wartościowe mięso niezbędne w żywieniu każdego kota. Warto jednak kontrolować jego wagę, ponieważ rasa ta miewa tendencje do przybierania na masie. Wśród polecanych suchych karm wymienić można Prize Pet Food Naturals – hypoalergiczną karmą z kaczką i ryżem– zaś wśród mokrych częstym wyborem kocich opiekunów jest Dolina Noteci Premium dla kota dostępna w kilku wariantach smakowych: łosoś, cielęcina, jagnięcina i kaczka.