Dla psów

Leptospiroza u psa

Nosówka, parwowiroza czy wścieklizna to choroby, o których słyszał każdy psi opiekun. Aby ochronić naszych czworonożnych podopiecznych przed tymi niezwykle niebezpiecznymi schorzeniami, już w wieku szczenięcym wprowadzamy szczepienia, dzięki którym wytwarzana jest odporność w znacznym stopniu niwelująca ryzyko zachorowania. Niewielu właścicieli jednak zdaje sobie sprawę z tego, że to tylko jedne z licznych schorzeń, które mogą zagrozić naszym pupilom. Leptospiroza to choroba wywołana przez bakterie z rodzaju krętków, która czyha nie tylko na zdrowie i życie naszych pupili, ale może zaszkodzić również nam.

Leptospiroza

Bakterie wywołujące leptospirozę wnikają do organizmu poprzez błony śluzowe lub uszkodzenia skórne, jak choćby rany; najczęściej na skutek kontaktu z moczem, krwią lub mlekiem zainfekowanych zwierząt. Rozprzestrzeniają się one po organizmie niezwykle szybko docierając do narządów. Poprzez nieustanne namnażanie uszkadzają one ich struktury oraz ściany naczyń krwionośnych, co prowadzi do powstania krwawień.

Nosicielami leptospir są najczęściej dziko żyjące gryzonie takie jak szczury, myszy i krety, dlatego choroba ta rozwija się często u psów, które przejawiają silny instynkt łowiecki, co sprawia, że podczas spacerów ofiarami ich zębów są właśnie te zwierzęta. Bakterie występują również w zbiornikach wodnych, gdzie stale się rozmnażają. Niebezpieczne dla psów jest również picie wody z kałuż, gdzie leptospiry również występują.

Według statystyk na leptospirozę chorują najczęściej psy w przedziale wiekowym od 4 do 10 lat. Jest to choroba, której przebieg nie jest jednoznaczny i może się ona rozwijać inaczej w poszczególnych przypadkach. Wiele psów przechodzi tę chorobę bezobjawowo, stanowiąc wówczas zagrożenie wobec innych zwierząt, ale także dla własnych opiekunów.

Postaci Leptospirozy

1. Jelitowo-żółtaczkowa – choroba w tej postaci objawia się silnymi wymiotami i biegunkami, co prowadzi do silnego odwodnienia. Towarzyszy temu wysoka gorączka, która powraca do normy po upływie kilku dni. Podczas tego rodzaju zakażenia mocz psa zmienia barwę na ciemnobrązowy, może u niego wystąpić sztywność kończyn. Charakterystycznym objawem jest zażółcenie błon śluzowych, pojawiające się po upływie około tygodnia.

2. Nerkowa – ta odmiana leptospirozy jest nie tylko niezwykle męcząca, ale również niebezpieczna. Jej skutkiem, nawet już po wyleczeniu może być przewlekła niewydolność nerek. W tej odmianie występuje wysoka gorączka, wymioty, biegunka, częstomocz, sztywny chód. Charakterystyczną cechą tego zakażenia jest niewydolność nerek, a także zapalenie wątroby.

3. Posocznicowa – forma krętkownicy, która już w ciągu kilku godzin może doprowadzić do śmierci zwierzęcia. Towarzyszy jej duszność spowodowana zwapnieniem opłucnej oraz wybroczyny na wargach. W tej odmianie może dojść do zapalenia mięśnia sercowego czy rdzenia kręgowego, a także do zapalenia opon mózgowych.

Każda z tych odmian leptospirozy niesie za sobą wysokie ryzyko śmierci, dlatego objawów nie należy w żaden sposób bagatelizować. Oczywiście u części psów przebieg choroby będzie łagodny lub całkowicie bezobjawowy, jednak ta podstępna choroba szybko może zmienić swój przebieg.

Diagnostkyka

Diagnostyka leptospirozy nie jest łatwa, a czas w leczeniu tej choroby odgrywa kluczową rolę. Podejrzewając rozwój tej choroby lekarz weterynarii powinien zlecić badania krwi oraz moczu. W ich wyniku lekarz powinien zaobserwować niedokrwistość, podwyższony poziom mocznika, kreatyniny, fosforanów i bilirubiny. Towarzyszyć będzie temu podwyższony poziom prób wątrobowych, obniżenie poziomów trombocytów i obniżony ciężar właściwy moczu.

Leczenie

Leczenie leptospirozy polega przede wszystkim na wyeliminowaniu bakterii, w tym celu powinno wprowadzić się antybiotykoterapię. Działanie antybiotyku powinny wspierać leki przeciwwymiotne i przeciwbiegunkowe oraz odpowiednie nawadnianie. W przypadku uszkodzenia nerek lub wątroby, konieczne jest włączenie środków, które podejmą się leczenia zniszczeń powstałych w wyniku choroby. Towarzyszyć temu powinny środki wspierające pracę układu immunologicznego.

Aby zminimalizować ryzyko zachorowania zaleca się zastosowanie szczepień, które podobnie jak w przypadku innych chorób zakaźnych można podać już w wieku szczenięcym. Po podaniu pierwszej dawki, drugą należy podać po upływie 4 tygodni, a następnie powtarzać szczepienie raz do roku.

Leptospiroza u człowieka

Leptospiroza występującą zoonozą, czyli chorobą odzwierzęcą. Najczęściej chorują ludzie znajdujący się w grupie podwyższonego ryzyka, mający kontakt ze zwierzętami jak na przykład lekarze weterynarii, czy personel rzeźni. Do zakażenia dochodzi bezpośrednio przez jamę ustną, uszkodzoną skórę, błonę śluzową nosa, spojówki, po spożyciu mleka oraz mięsa zainfekowanych zwierząt lub w efekcie kontaktu z płynami ustrojowymi. W przypadku ludzi choroba ma zazwyczaj przebieg dwufazowy. Pierwsza z faz, ostra lub posocznicowa, rozpoczyna się nagle i cechuje się nietypowymi objawami takimi jak gorączka, bóle głowy, wymioty czy wybroczyny na spojówkach. Trwa ona przez około tydzień. Druga faza trwa 30 lub więcej dni i w tym czasie występuje gorączka i bóle mięśniowe, nasilone w mniejszym stopniu niż w pierwszej fazie. W tym okresie choroby chory wydala leptospiry wraz z moczem.

U 5-10% pacjentów może wystąpić żółtaczka, co wiąże się z ciężkim przebiegiem choroby. Wówczas zainfekowane zostają nerki, wątroba i ośrodkowy układ nerwowy. Może dojść do zaburzeń czynności nerek, zapalenia opon mózgowych, wybroczyny w płucach, a w takich przypadkach śmiertelność może przekraczać 15%.